Ο καλλιτέχνης
Μια ζωή που διαμορφώνεται
μέσα από την ακρόαση.
Ο Αλέξανδρος Κυριακόπουλος είναι Ελληνοαυστραλός πιανίστας και δημιουργός διακαλλιτεχνικών έργων, με έδρα τη Βοστώνη. Η δουλειά του ξεκινά από το πιάνο και επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο μια παράσταση συλλαμβάνεται, βιώνεται και μοιράζεται.
Από τα Κύθηρα
στη συναυλιακή σκηνή.
Οι πρώτες μουσικές του μνήμες ανήκουν σε δύο τόπους: στο πιάνο μιας θείας του στην Αυστραλία, όπου άγγιξε για πρώτη φορά τα πλήκτρα ως μικρό παιδί, και στα Κύθηρα, όπου μεγάλωσε και ξεκίνησε μαθήματα σε ηλικία πέντε ετών. Το νησί παραμένει τόπος επιστροφής. Η ησυχία, το τοπίο και οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν πέρα από τη σκηνή εξακολουθούν να διαμορφώνουν τη σχέση του με την προσοχή και τη συγκέντρωση.
Η μετακόμιση στην Αθήνα κατά την εφηβεία του έφερε εντατικότερη μελέτη και την καθοδήγηση του Δημήτρη Τουφεξή. Στο Boston Conservatory at Berklee, όπου σπούδασε με υποτροφία κοντά στον Michael Lewin, αυτή η βάση εξελίχθηκε σε μια σταθερή συναυλιακή πορεία. Είναι κάτοχος Bachelor of Music στην ερμηνεία πιάνου, ενώ έχουν προηγηθεί τίτλοι σπουδών στο πιάνο, την αρμονία και την αντίστιξη.
Οι συναυλίες του τον έχουν οδηγήσει στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία, με εμφανίσεις στη Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη και το Πουέρτο Ρίκο, καθώς και σε φεστιβάλ όπως το Virtuoso & Belcanto στην Ιταλία και το Gijón στην Ισπανία. Η μουσική του Σούμπερτ, του Σοπέν, του Σκριάμπιν και του Προκόφιεφ κατέχει ιδιαίτερη θέση στη δουλειά του: ένα ρεπερτόριο όπου η πειθαρχία της μορφής και η συναισθηματική μεταβλητότητα μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια φράση.
Καλλιτεχνικός σκοπός & ερμηνεία
Το έργο.
Ο χώρος.
Ο ακροατής.
Για τον Αλέξανδρο, η ερμηνεία συνεπάγεται ευθύνη απέναντι σε τρία πρόσωπα: τον συνθέτη που οραματίστηκε το έργο, τον ερμηνευτή που του δίνει φωνή στο παρόν και τον ακροατή που το συναντά μέσα από τη δική του ζωή. Σκοπός του είναι να τους φέρει σε επαφή. Η προσεκτική μελέτη της παρτιτούρας ανοίγει τον δρόμο για μια ερμηνεία που ανταποκρίνεται στην ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του χώρου και στους ανθρώπους που τον μοιράζονται.
Αυτή η επιδίωξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα. Σε έναν πολιτισμό αδιάκοπης μετάδοσης, η συναυλία καλεί τους ανθρώπους να αφιερώσουν χρόνο μαζί, με αμείωτη προσοχή. Μια φράση χρειάζεται χρόνο για να ξεδιπλωθεί· η σιωπή δεν επιδέχεται βιασύνη. Ο Αλέξανδρος θέλει οι ερμηνείες του να προσφέρουν αυτή τη συνάντηση, καλωσορίζοντας τόσο όσους γνωρίζουν σε βάθος το ρεπερτόριο όσο και όσους το προσεγγίζουν για πρώτη φορά.
Συνεργασίες & προοπτική
Μια ευρύτερη
καλλιτεχνική διαδρομή.
Οι συνεργασίες του διερευνούν πώς μεταμορφώνεται αυτή η συνάντηση όταν μια άλλη τέχνη εισέρχεται στον ίδιο χώρο. Με τη Northeast Arts, το ζωντανό πιάνο και η χορογραφία τοποθετούν τη μουσική φράση δίπλα στην κίνηση του σώματος. Στη συνεργασία του με τη ζωγράφο Catheline van den Branden, ο ήχος και η ζωγραφική γεννιούνται στον ίδιο χώρο. Κάθε καλλιτέχνης ανταποκρίνεται σε πραγματικό χρόνο, φέρνοντας το κοινό κοντά στην ίδια την πράξη της δημιουργίας.
Μακροπρόθεσμη φιλοδοξία του είναι να εξελιχθεί τόσο ως πιανίστας όσο και ως καλλιτεχνικός διευθυντής: να δημιουργεί παραγωγές και φεστιβάλ όπου η μουσική, ο χορός, η όπερα και οι εικαστικές τέχνες θα σχεδιάζονται από κοινού. Έχει μιλήσει για την προοπτική ίδρυσης ενός οργανισμού τεχνών που θα στεγάσει αυτή τη δουλειά — ενός τόπου όπου οι καλλιτέχνες θα αναπτύσσουν νέες διακαλλιτεχνικές παραγωγές και θα προσκαλούν νέο κοινό στη διαδικασία. Αυτή η επιδίωξη καθοδηγεί τις συνεργασίες που οικοδομεί σήμερα.
Πέρα από τη σκηνή
Η προσοχή,
ως παρακαταθήκη.
Μακριά από το πιάνο, η θάλασσα παραμένει πηγή προοπτικής. Ως εκπαιδευμένος δύτης, αναγνωρίζει στον υποβρύχιο κόσμο μια οικεία συγκέντρωση: επίγνωση της αναπνοής, της ακινησίας και της παραμικρής αλλαγής γύρω του. Η επιστροφή στη φύση τού προσφέρει την απόσταση από τη μελέτη που χρειάζεται για να ακούσει ξανά με φρέσκια ματιά.
Η διδασκαλία αποτελεί μια ακόμη έκφραση του ίδιου σκοπού. Δουλεύοντας με παιδιά, εφήβους και ενηλίκους, ο Αλέξανδρος ξεκινά από το ερώτημα τι φέρνει κάθε άνθρωπο στο πιάνο. Η τεχνική εργασία, η γνώση της παρτιτούρας και η προετοιμασία για τη σκηνή αναπτύσσονται πάνω σε αυτή την προσωπική αφετηρία. Θέλει οι μαθητές του να αποκτούν την αυτοπεποίθηση να παίρνουν δικές τους μουσικές αποφάσεις — και την περιέργεια να συνεχίζουν να τις επανεξετάζουν.